ἀπήλογος

Ἐπιστρέφοντας στὸ ἱστολόγιο τῶν ἐξομολογήσεων γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους τὸ εἶχα ἐγκαταλείψει πρὸ καιροῦ, ξαναδιάβασα τὰ ἤδη γνωστὰ κείμενα καὶ διαπίστωσα ὅτι ἐδῶ καὶ τέσσερεις σχεδὸν μῆνες δὲν ἔχει οὐσιωδῶς ἀλλάξει τίποτε, καίτοι μεσολάβησαν καταστροφές, ἐπαναπροσεγγίσεις καὶ ἀποκαλύψεις. Ἐξ ἴσου ἀσφυκτικὸς ὁ ἐθισμός, ἐξ ἴσου σφοδρὴ ἡ ἐπιθυμία.    Βέβαια τώρα δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία γιὰ τὸ ἐπικείμενο τέλος. Ἀλλὰ οὔτε τότε ὑπῆρχε. Ἁπλῶς τότε ἐπρόκειτο γιὰ τὸ τέλος αὐτῆς τὴς συνουσίας. Ἐνῶ τώρα.   

γαλάζιος ἄγγελος

Ἀνασφαλὴς κοινὸς τόπος. Γεράσαμε προώρως, Ἰωάννη: φιλοτεχνοῦμε ὅ,τι μποροῦμε καὶ ἁγιογραφοῦμε ἀκούραστα (καίτοι κουραστικὰ) καλλίπυγους νεαροὺς μὲ δυνατοὺς μηροὺς καὶ ἀνεπίλυτες ἀντιστίξεις. Ἐδῶ καὶ αἰῶνες εἶναι γνωστὸ ὅτι δὲν ἔχουν τὸν χρόνο, οὔτε τὴν διάθεση, νὰ ἀπολαύσουν τὶς καθηλώσεις μας. Ἀλλά, ἀγαπητὲ Ἰωάννη, δὲν εἶναι ποὺ ὁ Immanuel Rath δὲν γνώριζε τὰ ἐπικείμενα, εἶναι ποὺ ἦταν ἐξ ὁρισμοῦ ἀνάπηρος καὶ ἀπροστάτευτος. 

ἡττημένος

Ποτὲ δὲν μποροῦμε νὰ ξέρουμε μὲ βεβαιότητα ποιός παίζει τὰ ἐρωτικὰ παιγνίδια στὰ ὁποῖα συμμετέχουμε καὶ ποιός ἁπλῶς ἀκολουθεῖ, δηλαδὴ ποιός εἶναι ὁ παίκτης καὶ ποιός ὁ παιζόμενος.

Ὅταν, ὅμως, εἶναι κανεὶς σχεδὸν σίγουρος ὅτι εἶναι ὁ παιζόμενος καὶ δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογὴ παρὰ νὰ ἡττηθεῖ, τότε εἶναι σαφὲς ὅτι ἔχουν ἀλλάξει οἱ κανόνες καὶ ὅτι ὁ εὐειδὴς παίκτης εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἄγεται καὶ φέρεται. Ἡ κατάληξη, ὡστόσο, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ ἴδια˙ τὸ παιγνίδι ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι στημένο˙ἡ ἧττα ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι δεδομένη.

bad timing

Ποτὲ δὲν θὰ καταλάβω πῶς γίνεται νὰ εἶμαι πάντα ἐγὼ ὁ χαμένος.

Ζητῶ τὸ ἐλάχιστο, μοῦ προσφέρεται τὸ σύμπαν. Ζητῶ τὸ σύμπαν, μοῦ προσφέρεται τὸ ἐλάχιστο. Καὶ ποτὲ δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ πάρω τίποτε λιγότερο καὶ τίποτε περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔχει προσφερθεῖ.

ρετρὸ

Μπορεῖ ἀκόμη νὰ συμβεῖ. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ συμβαίνει νὰ ἀκοῦν ξαφνικὰ τὰ εἰκοσάχρονα «πόσο λυπᾶμαι τὰ χρόνια ποὺ πῆγαν χαμένα» χάρη στὴ διασκευὴ τῶν imam baildi, μπορεῖ νὰ σοῦ συμβεῖ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ εἰκοσάχρονα νὰ γκρεμίσει τὸν πολυετὴ κυνισμό τοῦ ἄμεσου καὶ ἀποενοχοποιημένου σὲξ καὶ νὰ σὲ ὁδηγήσει πάλι στὸν πολυδαίδαλο δρόμο τῶν ἀτελέσφορων ραντεβοῦ˙ καὶ νὰ ἀνυπομονεῖς γιὰ τὴν ἑπόμενη συνάντηση καὶ νὰ ἀδημονεῖς ὄχι γιὰ τὴν κατάκτηση τοῦ γυμνοῦ σώματος, ἀλλὰ γιὰ ἕνα φιλὶ στὸ στόμα.

Χαίρεσαι ἐνδομύχως, νοιώθεις σὰν δεκαπέντε ἐτῶν, σύντομα ὅμως θυμᾶσαι πόσο καταθλιπτικὴ ἦταν αὐτὴ ἡ ἡλικία, πόση κατατονία ἔφεραν ὅλες αὐτὲς οἱ μάταιες ἀναμονές. Καὶ ἐπιστρέφεις στὴν ἡλικία σου καὶ στὴν ἀγορὰ τρέχοντας.

συντροφικότητα

Δὲν εἶναι βέβαιο πὼς ἡ συντροφικότητα συμβάλλει στὴν εὐτυχία μας. Ἂς ὑποθέσουμε πὼς εἶσαι θλιμμένος. Ὁ σύντροφός σου σὲ ξέρει καλά, βλέπει τὴ θλίψη στὰ μάτια σου παρὰ τὸ βεβιασμένο χαμόγελο μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖς νὰ τὸν προστατεύσεις, θλίβεται καὶ αὐτός, κάθεστε ἀμίλητοι καὶ δυστυχεῖς καὶ ἡ θλίψη τοῦ ἑνὸς ἐπιτείνει τὴ δυστυχία τοῦ ἄλλου˙ σὲ ἕνα διηνεκὲς loop, ποὺ σπάζει μόνο μὲ ἕναν ἄδικο καβγὰ καὶ τὸ ἔντονο σὲξ ποὺ ἕπεται˙ μετὰ τὴν ἐκσπερμάτωση, ἐπιστροφὴ στὴν θλίψη.

corporate PR

Σημαντικὴ ἡ ἐκδήλωση αὔριο, θὰ πρέπει νὰ παραστῶ, ὑποχρεοῦμαι ὡς ἐκ τῆς ἐργασίας μου. Μὲ ἐπισημότητα. Θὰ ἀσφυκτιῶ μὲ τὸ κοστούμι καὶ τὴ γραβάτα, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσω νὰ θυμᾶμαι τὴν τελευταία φορὰ ποὺ τὰ φόρεσα, στὴν Traviata τῶν τεσσαρακοστῶν γενεθλίων μου, τότε ποὺ καμάρωνα τὸ Γιῶργο μου μὲ τὸ λινό του κοστούμι, ἦταν τόσο ὄμορφος καὶ ἡ εἰκόνα του θὰ κληθεῖ αὔριο νὰ ἐξουδετερώσει τὴν corporate ἀσχημία.

κινητὸ

Πέθανε τὸ κινητό μου τηλέφωνο. Πολὺ ἀγαπημένο, τὸ εἶχα τρία τέσσερα χρόνια, τὰ χρώματά του ἦσαν γκρίζα καὶ διακριτικά, οἱ φωνές του ἐπιλεγμένες μία μία, ἀλλὰ ξαφνικὰ πέθανε ἡ ὀθόνη του. Ἄλλοτε θὰ τὸ θεωροῦσα τεράστια καταστροφή, θὰ αἰσθανόμουν ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, θὰ περνοῦσα ὧρες ψάχνοντας στὸ διαδίκτυο νὰ βρῶ μία ἀντίστοιχη, ἢ μᾶλλον καλύτερη, πολὺ καλύτερη, συσκευή, θὰ ἀνυπομονοῦσα ὥσπου νὰ ἔρθει στὰ χέρια μου.Ἐν προκειμένῳ, βρῆκα σὲ ἕνα συρτάρι μία ἄλλη συσκευὴ ποὺ μοῦ εἶχαν δώσει κάποτε στὴν παληά μου δουλειά, ἔβαλα τὴν κάρτα sim μέσα της καὶ τώρα ἀνέχομαι τὰ ἔντονα χρώματά της καὶ τοὺς ἐκνευριστικοὺς ἤχους της. Οἱ δὲ “ἐπαφὲς” ποὺ περιλαμβάνει εἶναι ἐλάχιστες, δὲν εἶχα κρατήσει ἀρχεῖο τῶν ἐπαφῶν τῆς παλαιᾶς συσκευῆς, ἔτσι δὲν ξέρω σχεδὸν ποτὲ ποιός μὲ καλεῖ καὶ ὁπωσδήποτε ἔχω χάσει καὶ κάποιων τοὺς ἀριθμούς˙ ἂν ποτὲ ἀποφασίσω νὰ καλέσω κάποιον φίλο, θὰ μάθω ἂν ἐξακολουθῶ νὰ μπορῶ. Ἀλλὰ τὸ πιθανότερο εἶναι πὼς τὰ στοιχεῖα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν δὲν θὰ τὰ ἀναζητήσω ξανὰ καὶ δὲν θὰ τὰ βρῶ. Ἐξάλλου, τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες τὸ τηλέφωνό μου τὸ χρησιμοποιοῦσα ἀποκλειστικὰ γιὰ νὰ ἐπικοινωνῶ μὲ τὸν ἀγαπημένο μου τὶς ὧρες τῆς φυλακῆς. Ἴσως ἡ ὀθόνη νὰ μὴν πέθανε ἀπὸ γῆρας ἀλλὰ ἀπὸ ἀνία.

θέα

Τὸ τραπέζι μας ἦταν στὸ πατάρι, ἀκριβῶς δίπλα στὸ παράθυρο. Ἡ θέα τῆς Ἀκρόπολης ἀνεμπόδιστη καὶ τὸ κίτρινο φῶς της μοῦ θύμισε τὶς φαντασιώσεις μου. Τόσο ποὺ ἄργησα νὰ ἀντιληφθῶ πὼς ὁ ὡραῖος νέος ποὺ καθόταν ἀπέναντί μου δὲν ἦταν φαντασίωση, ἀλλὰ πραγματικότητα. Θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχω καταλάβει. Στὸ τραπέζι του καθόταν ἄσημος φίλος καὶ δύο χαζογκόμενες˙ συζητοῦσαν γιὰ τὸ πασόκ˙ φοροῦσαν πουλοβεράκια λακόστ: ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀνεχθεῖ αὐτὴ τὴ φτήνια ἡ φαντασίωσή μου. Ἡ μία χαζογκόμενα χαμογέλασε. Τί ἔξυπνος ποὺ εἶσαι. Πᾶμε κάπου ἀλλοῦ;

ευσύνοπτες γραφές

Ήξερα πως βλέπω όνειρο γιατί ο υπολογιστής μου βρισκόταν σε ένα δωμάτιο με πολυθρόνες Chesterfield, μαντεμένιο τζάκι και δρύινες βιβλιοθήκες σε όλους τους τοίχους. Ξαναδιάβαζα, για να ελέγξω την ορθογραφία, την τελευταία γραφή του τελευταίου κεφαλαίου ενός μυθιστορήματος που είχα γράψει.

Παραδόξως, ήμουν ακόμη νέος, μολονότι ο μετρητής λέξεων του προγράμματος επεξεργασίας κειμένου έδειχνε ότι το μυθιστόρημά μου αριθμούσε 57.912.544.991 λέξεις. Ο υπολογιστής σερνόταν - με δυσκολία κρατούσε ανοιχτό το τερατώδες έγγραφο. Ήμουν, όμως, περήφανος για την ολοκλήρωση του έργου μου.

Το πρωί έγραψα ένα ποίημα για το μυθιστόρημα του ονείρου. Την υπόλοιπη μέρα την πέρασα σβήνοντας: μια λέξη εδώ, μια φράση εκεί, ένα στίχο πιο κάτω. Έμεινε ένα ανάπηρο τρίστιχο. Το πέταξα στα σκουπίδια.